kerstmisTerwijl 2015 langzaam op zijn eind loopt, wil ik in het kader van de kerstgedachte beginnen met het bedanken van diegenen die mij het afgelopen jaar, misschien zonder het zelf te hebben geweten, geraakt, gestimuleerd of positieve daadkracht gegeven hebben, me aan het denken gezet hebben, mijn blik verruimd hebben, me voorwaarts hebben gedreven, mijn ogen anders hebben laten kijken, mijn oren anders hebben laten horen en mijn hart anders hebben laten voelen, soms met maar met een enkel woord, bericht of een blik.

Ik ben dankbaar voor alle uren die ik heb mogen doorbrengen in fijn gezelschap, uren die gevuld waren met tranen van het lachen en lachen om de tranen, fijne gesprekken en slappe lach; uren die sneller gaan dan alle anderen maar waarin we op de bodem van elke fles wijn toch weer wat minuten vinden.

Ik ben dankbaar voor alle inzichten die ik heb mogen geven, voor de berichten die mensen op het juiste moment hebben bereikt en gevoeld hebben als een hand in de rug. Ik ben dankbaar voor alle ontmoetingen met mensen die niet alleen dezelfde passie en drive delen, maar daarnaast ook nog geloven in mij en hetgeen ik doe. Ik ben dankbaar voor alle nieuwe mogelijkheden die op mijn pad komen, het pad dat soms gemaakt lijkt uit enkel hobbels en kuilen. Lees meer… →

verbouwenWeet je, van sommige dingen is het beter dat je je er van tevoren totaal geen beeld bij kunt vormen. Waarschijnlijk zou je er dan nooit aan begonnen zijn. En waarschijnlijk hadden wij dan vorig jaar gewoon voor nieuwbouw gekozen, in plaats van een oud dijkhuis in een behoorlijk gedateerde uitvoering. Na driekwart jaar klussen zijn de mensen om ons heen overgestapt van het subtiele “Goh, wat knap dat jullie hier doorheen kunnen kijken”, naar “En, wanneer ga je over?” Vorig jaar december riep ik nog optimistisch “voor het einde van volgend jaar!”, maar met nog 2,5 verdieping te gaan zijn op het punt aangekomen dat we over de daadwerkelijke verhuizing geen harde doelen meer formuleren, enkel stilletjes hopen dat het ergens voor onze oude dag is.

Ik kwam een artikel tegen getiteld ‘Met deze 7 tips overleef je je verbouwing’. Benieuwd of we enigszins op de goede weg waren, liep ik de beschreven stappen door: Lees meer… →

stelvraagLieve papa’s en mama’s,

Met grote regelmaat stellen jullie mij opvoedvragen, via de telefoon, e-mail, de website, Facebook en Twitter. Ik ben natuurlijk heel dankbaar en blij dat jullie mij weten te vinden en vertrouwen op een waardevol advies. Ik blijf dan ook graag jullie vragen beantwoorden.

Er gaat echter een hoop tijd zitten in het beantwoorden van deze opvoedvragen. En na de eerste vraag komt er vaak een tweede, soms nog een derde… En met het beantwoorden van een e-mail of het voeren van een telefoongesprek ben ik al gauw een half uur bezig. Daarom heb ik, speciaal voor dit soort snelle opvoedvragen, de Opvoedcentrale-strippenkaart in het leven geroepen. Je kunt een strippenkaart aanschaffen met 5 of 10 strippen, voor €12,50 of €25,-. Een strip is één vraag. De strippenkaart heeft een unieke code en kan ook doorgegeven worden aan familie en vrienden en blijft geldig tot een jaar na uitgifte.

De strippenkaart is ideaal voor als je regelmatig met een alledaagse opvoedgerelateerde vraag zit waarop je snel antwoord wilt. Voor vragen die iets meer verdieping nodig hebben, zijn er e-coachingtrajecten (e-mail en Skype), of persoonlijke coachingstrajecten (zie menu).

Meer weten? Stuur een mailtje naar info@deopvoedcentrale.nl of bel 06 17129119.

 

robgeus“Heb je opgeruimd?” Er staat een 10-jarige in mijn huiskamer die verbaasd om zich heen kijkt. “Ja, normaal als ik hier kom dan ligt er altijd allemaal speelgoed over de vloer en staat er vaat op het aanrecht”. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Enerzijds wil ik vragen of er geen 10-jarige-zaken zijn waar ze zich mee bezig moet gaan houden, anderzijds voel ik de aandrang om me stilletjes in een hoekje te gaan zitten schamen. Als het een kind gaat opvallen dat ik heb opgeruimd, dan doe ik vast iets verkeerd. Laatst merkte een vriendinnetje van mijn dochter ook heel subtiel op dat mijn auto ‘een klein beetje een rommeltje’ was. Ik kon haar geen ongelijk geven, maar ik dacht vooral: nou èn? Blijkbaar wijk ik met die gedachte nogal af van de norm. Lees meer… →

jo-frost-supernannyNatuurlijk heb ik ook gekeken, naar de eerste aflevering van Nanny On Tour, afgelopen dinsdag op RTL4. En zojuist kwam ik dit stukje hier tegen over de betreffende aflevering. De schrijfster van dit artikel, met haar de #StopJoFrost-beweging, zijn van mening dat haar aanpak te eenzijdig is en schadelijk voor het kind. Ze zou ouders aanmoedigen om zich boven hun kind te stellen, niet openstaan voor de gevoelens van het kind, om over dat vreselijke strafbankje maar niet te spreken.

Wat ik heel bijzonder vind, is dat we jarenlang de time-out en de straffen/belonen-methode hebben gepredikt, inclusief strafstoel en beloningsstickers en –kaarten. Weet-ik-hoeveel Nederlandse gezinnen gebruiken de time-out op dagelijkse basis en legio ouders plakken driftig smiley’s op een kaart als hun kind zijn bord heeft leeggegeten of als hij zijn zusje de hele dag niet heeft geslagen. En dat doen ze niet alleen maar omdat Jo Frost dat heeft gezegd. Dat doen ze omdat íedereen de afgelopen jaren zei dat dit de beste manier was. Maar nu, is het opeens allemaal anders en moeten we gaan luisteren en communiceren en openstaan voor de gevoelens van onze kinderen. We moeten dus nu massaal ouders gaan vertellen dat ze het al die tijd helemaal verkeerd hebben gedaan (echt iets wat jonge ouders goed doet), ze de ene methode afleren en de volgende methode aanleren. Lees meer… →

te koopMijn ouders gaan verhuizen. Na dit weekend trekken ze de deur van mijn ouderlijk huis voor de laatste keer achter zich dicht en sluiten daarmee het laatste hoofdstuk af van een dik boek. Een grote rode sticker ‘VERKOCHT’ schuin over het TE KOOP-bord op het raam, de kamers stuk voor stuk leeg en ontzield; een enkel achtergebleven lampje, meubelstuk of een tekening aan de muur als laatste uitstervende echo van al dat leven wat hier jarenlang gonsde.

Dertig jaar geleden zag ik in dit huis voor het eerst het levenslicht. Urenlang was ik op mijn kamertje aan het lezen en tekenen of casettebandjes aan het inspreken. Eindeloze zomers, regenachtige zondagen waarop mijn moeder soep of popcorn maakte, ontelbare Sinterklaasavonden met gevulde speculaas en warme chocolademelk en evenzoveel Kerstavonden bij alleen het licht van de kaarsjes op tafel. In een periode van 35 jaar werd het ene na het andere ‘70’s meubelstuk vervangen door een modernere variant, werd er geklust, verbouwd en verfraaid. Er werd gevloekt, geruzied, getroost, geknuffeld en gelachen. Op mijn achttiende wist ik niet hoe snel ik er weg moest komen en nu is alles wat ik wil steeds maar weer opnieuw daar thuiskomen. Het licht dat op een bepaalde manier naar binnen valt, de geur en het geluid; alles bestaat straks alleen nog in mijn herinnering, want op de plaats die ermee is verbonden is gaat een ander gezin hun eigen herinneringen maken. Ik heb zelfs geen enkele reden meer om ooit nog een voet in mijn geboorteplaats te zetten, de jeugdvrienden met wie ik contact hield zijn zelf ook elders in de randstad neergestreken.

Elk einde is een begin en elk begin een einde: mijn ouders verhuizen terug naar hun geliefde Den Haag, naar de buurt waarin zijzelf al die herinneringen aan hun jeugd hebben liggen. Zij komen nu eindelijk weer thuis, maar ik kan dat niet meer. Lees meer… →

jezus“Waarom bidden wij niet voor het eten?” vraagt mijn dochter.

“Omdat ik dat nog nooit gedaan heb”, antwoord ik. “Ook vroeger niet. Eerlijk gezegd heb ik ook geen plannen om ermee te beginnen.”

“Maar dat hóórt toch zo”, sputtert ze. “Je moet de Heere God toch danken dat Hij je eten geeft. Ik wil wel bidden, hoor.”

“Als jij wil bidden dan mag dat”, zeg ik. “Maar vergeet dan ook niet papa te bedanken dat hij gewerkt heeft voor het geld waarmee we het eten kopen, en mama dat ze het zo lekker heeft klaargemaakt, goed?” Lees meer… →

30Gisteren ben ik 30 jaar geworden. The Big 3-0.  Volgens mijn omgeving moet ik dit erg vinden. Ik moet quasi-beledigd reageren als iemand me vraagt hoe oud ik ben geworden. Ik moet zeggen dat ik daar niet over wil praten. Ik ben vanaf nu eeuwig 29 als iemand me naar mijn leeftijd vraagt. Ik zou nu huilend, in foetushouding met mijn duim in mijn mond onder het dekbed moeten gaan liggen om te rouwen om mijn verloren jeugd. Het is tijd voor een vroege midlifecrisis en ik hoor last hebben van keuzestress. Het is geen onderwerp om grapjes over te maken: mensen zijn, na 30 te zijn geworden, serieus in een depressie terecht gekomen, zo lees ik ergens op een vrouwenforum. Lees meer… →

Deze week is de Week van de Opvoeding. Het thema dit jaar is ‘Ik tel tot 10′.

teltot10

“Ik tel tot 10 en dan…”

Ontelbaar veel ouders zeggen dit ontelbaar veel keren per week tegen hun kinderen. Meestal gevolgd door een dreigement: “ik tel tot 10 en dan loop ik weg, hoor” (kind wil niet meekomen), “ik tel tot 10 en dan is het klaar!” (kind is vervelend), “ik tel tot 10 en dan is je bord leeg!” (kind wil niet eten), “ik tel tot 10 en dan lig je in bed/heb je je jas aan/zit je in de auto!” (kind treuzelt).

Met een beetje pech gaat er ook nog iets ergs gebeuren als je moeder of vader klaar is met tot 10 tellen en je nog steeds niet hebt geluisterd. Dan zeggen ze “of anders…!”. En als je heel veel pech hebt, dan krijg je slechts 3 tellen in plaats van 10. Lees meer… →

buitenspelenAls logisch vervolg op de laatste Mama Schrijft blog hier, een stukje over buitenspelen. Het buitenspeelseizoen is alweer een tijdje begonnen, maar de zomervakantie staat voor de deur. En met een beetje geluk hangen jouw kinderen straks niet 6 weken lang jengelend aan je been, maar zijn ze buiten avonturen aan het beleven.

Hoe maak je buitenspelen voor je kinderen nu een redelijk veilige bezigheid en zorg je ervoor dat jij met een redelijk veilig gevoel thuiszit? Hieronder een aantal tips.

Wees je er als ouder allereerst van bewust dat buitenspelen ontzettend gezond is. Dat 80% van de kinderen niet voldoet aan de Nederlandse Norm Bewegen (Jantje Beton) en dat 15% van de kinderen daarnaast kampt met overgewicht, is voor velen waarschijnlijk oud nieuws. Maar naast de nodige lichamelijke beweging, is buitenspelen ook gezond voor de ontwikkeling van je kind. Ze leren hun grenzen te verleggen, hun innerlijke kompas ontwikkelt zich, hun creativiteit en zelfvertrouwen groeit doordat ze zelf dingen kunnen bedenken en problemen leren oplossen en het is goed voor hun sociaal-emotionele ontwikkeling door de omgang met andere kinderen. Lees meer… →

Pagina 1 van 41234
De Opvoedcentrale als Coach in a Box
Jij wilt vooruit met je leven. En liefst een beetje snel. Maar hoe pak je dat aan? Coach in a box is een snelle, laagdrempelige en kansrijke oplossing op een stap vooruit met een uniek en heel persoonlijk ‘duwtje in de goede richting’. Verpakt in een super mooi cadeau, voor jezelf, of een ander. Er zijn 5 verschillende thema's: Money Money, Onderneem het!, Kids&Zo, Job&Career en LIVE!. In elke box vind je een aantal deskundige coaches die je helpen met jouw persoonlijke vraagstuk. De Opvoedcentrale kun je vinden in de boxen Kids&Zo en LIVE!. Check it out!
De Opvoedcentrale, samenwerkingspartner van de Limonade Brigade

De Opvoedcentrale, samenwerkingspartner van de Limonade Brigade

De Limonade Brigade is een regionaal platform voor ouders en kinderen. Zij werken samen met verschillende (jeugd)hulpverleningsinstanties in de regio, met als doel één overkoepelend zorgorgaan te creëren waarbij elke behoefte vervuld kan worden. De Opvoedcentrale is sinds 2015 samenwerkingspartner. Meer weten? Kijk op de website van de Limonade Brigade: www.limonadebrigade.nl
Kinderboek het Andere Gezicht
Een magisch verhaal over moed, kracht en doorzettingsvermogen. Geschreven en geïllustreerd door Josine Stok. Vanaf 7 jaar, te verkrijgen in hard- en softcover.   Bestel!